Rapture 05

Knip je ogen samen, denk niet na.

Bij het bekijken van William Farrs recente drieluik, Dissolution 01 , treedt een milde, zintuiglijke overweldiging op .

Antropometrisch opgeschaald, is er een onuitgesproken, instinctieve uitnodiging om voorover te buigen en door de chiasmatische grens heen te breken naar hun dunne, verschuivende grensvlak.

Zitten.

Farrs overgrootmoeder hakte de poten af ​​van de stoel die nu gebruikt wordt om zijn schilderijen te bekijken. Deze omkering van de huiselijke schaal roept herinneringen op aan Van Goghs Stoel (zijn abstractie van geel, een belangrijke inspiratiebron in de tentoonstelling).

Zittend, met samengeknepen ogen.

There exists a semiotic complication in writing about Farr’s work. Like a child lying on the grass and looking at it so closely that a scotoma – a blurry blindness – shrinks the universe into moving smudges of colour. It is a struggle to resist the mimetic urge to form objects or landscapes out of the surfaces; such links are possibly childish and reductive. Farr feels that these nonexistent clues could negate the viewer’s ability to step into autonomous space. These edges of light are contained only by the formalist dimensions of the stretchers. And yet they bleed.

Pulling in.

The sway of fixation towards something known. Pulling out. An abandonment into spatial expansiveness. A vital discourse between ecstasy and woozy. This repeated yellow; a sign of noetic enlightenment or delusion? Regardless it is impossible to let go, yet the works invite us to catch moments of disappearance. The essence, not definition in focus.

As the endless ‘bloembedden’ of Keukenhof birth an abundance of colour fields, the exhibition comes into being. These worlds coexist through a perennial erotic emergence, their vitality shared. At dusk – with or without psychoactive intervention – blossoms briefly appear to give back some of the light they have received. Unsurprisingly there is a haptic impulse when looking at this series, to grasp them before they vanish, yet they prove far more robust than their diaphanous surfaces suggest.

Do the sized stretchers vibrate as Farr works? There is an auto-cannibalistic rhythm to his process; a repeated dialectic of application and then erasure in an ode to Rauschenberg’s Erased De Kooning Drawing? Through this struggle, the paintings are continually made and then erased; their resolution and resilience flickering into existence.

Farr strives to strip the field of distractions, presenting these works as portals into shifting shapes, colours and light. It is human nature to make things out of passing clouds, yet any association of meaning is equally transitory and forgotten.

In Dissolution, there is a rupture of a sacred partnership. The dissonance between the intensity and clarity of passion evidenced by Farr’s being and the attempted disappearance act within the work. The concept of ego death framed as a return to connection or coupling to something other. Regardless there is an active aliveness in the paintings’ chromatic resolution.

Deze oppervlakken kunnen nooit tabula rasae worden. Vlekken, sporen en restanten blijven achter. De reis die Farr door deze drie tentoonstellingen heeft afgelegd, is doordrenkt van spirituele connotaties. De titels, Metanoia, Detachment en Dissolution, verhullen op subtiele wijze mystieke overgangen. Deze indruk wordt nog versterkt doordat Farrs atelier zich bevindt op een voormalige plek van theosofisch onderzoek.

Veeg alles weg, begin opnieuw, en nog eens.

Bij het aanbrengen van de kleuren bedriegen de dunne oppervlakken. Er schuilt een ziel in het fundamentele, dit is geen licht werk. Het moeizame aanbrengen en verwijderen van pigment en medium onmogelijk een sisyfusarbeid. Ontbinding effectief naar abruptorting, opschorting, voltooiing, terugtrekking en faillissement; allemaal woorden met een dubbele betekenis, maar ook termen voor de reis van de ziel.

In Farrs proefschrift Queering Flowers komt een afbeelding voor waarin deze woorden worden gebruikt;

‘Ik ben de weg kwijtgeraakt , ik heb mijn spoor verplicht toen ik weggaan, geef je handen terug’.                         

Bij het lezen van deze woorden kan men zich een verlangen naar zelfverloochening en tolerantie voorstellen. Een fixatie op betekenis kan worden gezien als een ongemak dat voortkomt uit het omgaan met het onbekende. Kijk vooral niet zo.

SHOWS

2026 | solotentoonstelling Dissolution, met Homecoming Gallery, Amsterdam, Nederland

2025 | solotentoonstelling Metanoia, met Berntson Bhattacharjee, Londen, Verenigd Koninkrijk

2025 | solotentoonstelling, samengesteld door Rubedo in Palazzo Cramer / GoLab, Milaan, Italië